Blálanga friðuð suður af Eyjum og bann við veiðum á sæbjúga á Faxaflóa

Þann 15. febrúar sl. tók gildi reglugerð nr. 202/2004 um friðun blálöngu suður af Vestmannaeyjum og á Franshól. Á tímabilinu 15. febrúar til 30. apríl eru allar veiðar með fiskibotnvörpu og línu bannaðar á afmörkuðum svæðum sem tiltekin eru í fyrrnefndri reglugerð. Þann 12 febrúar sl. var gefin út reglugerð nr 110/2010 um bann við veiðum á sæbjúgum í Faxaflóa.

Blálanga er langur og sívalur beinfiskur sem getur orðið allt að 150 cm langur. Hún er allt í kring um Ísland og algeng í Atlantshafi sér í lagi norðan til. Blálangan er botnfiskur sem heldur sig á dýpri svæðum landgrunnsins á um 130-1500 metra dýpi en er algengust á 300-800 metrum. Hún lifir á fisktegundum eins og karfa, keilu og laxsíldum en einnig krabbadýrum og ýmsum botndýrum. Hrygningarstöðvar hennar eru utan landgrunnsbrúnar aðallega suður af Vestmannaeyjum og á Reykjaneshrygg á 600-1000 metra dýpi. Vöxtur Blálöngunar er allhraður. Fyrstu tvö árin nær hún um 30 cm lengd en þá dregur úr vaxtarhraðanum í um 5-6 cm á ári. Blálanga er talin geta orðið meira en 20 ára.

Talsverð hefð er fyrir neyslu á sæbjúgum bæði í Asíu og Eyjaálfu og eru það aðallega stórvaxnar tegundir af ættkvíslunum Holothuria, Stichopus og Thelonota sem eru notaðar til matargerðar á þessum svæðum. Í Asíu eru sæbjúgu til dæmis matreidd í Kína, á Kóreuskaganum og í Japan. Dæmi um meðhöndlun er að reykja, þurrka eða sjóða holdið og nota sem bragðbæti í súpur. Löng hefð er fyrir neyslu á sæbjúgum hjá fjölmörgum þjóðum í suðvestur Kyrrahafi, aðallega á Papúa Nýju-Gíneu og nálægum eyjum, og hafa þau verið mikilvæg verslunarvara í aldaraðir.